Προηγούμενο μέρος: Ορφανές ψυχές (4ο μέρος)

Το διαμέρισμα του Αχμέτ ήταν μικρό, βρόμικο, με κουρτίνες που μύριζαν υγρασία, αλλά το μπάνιο του ήταν μεγάλο, με μια μπανιέρα από λευκή πορσελάνη που έμοιαζε σαν ένα μνημείο της ντροπής του.

Η βροχή χτυπούσε ρυθμικά το τζάμι του μπαρ. Κοίταζα το ποτήρι μου χαμένος στις σκέψεις μιας κουραστικής εβδομάδας όταν η πόρτα άνοιξε. Μαζί με το κρύο ρεύμα, μπήκε ένα άρωμα που θα αναγνώριζα ανάμεσα σε χιλιάδες. Το άρωμά της.