Προηγούμενο μέρος: Παντρεμένοι και τρελά καυλωμένοι
Ο Άρης δεν περνούσε πια απλώς από τη ζωή της Λένας, είχε γίνει το σημείο αναφοράς που της έδινε νόημα και τάξη μέσα στο χάος. Κάθε φορά που έφευγε ο Γιάννης για δουλειά ή για «ποτό με φίλους» όπως συνήθως έλεγε, η Λένα ένιωθε την παλμική προσμονή να μεγαλώνει μέσα της.
Η μάνα μου η Χρύσα και εγώ είμαστε από τους λίγους επιζώντες μεταξύ όλων των δισεκατομμυρίων ανθρώπων στον κόσμο. Θα περιγράψω την ιστορία που θα σας διηγηθώ από την οπτική μου αλλά θα προσθέσω και την οπτική της μάνας μου προσπαθώντας να καταλάβω τι σκεφτόταν σε κάθε έντονο σκηνικό.