Δεν ξέρω πώς θα σας φανεί αυτό που θα σας πω, αλλά όσοι με διαβάζετε καιρό ξέρετε ότι εδώ μέσα δεν έχω λόγο να το παίξω ούτε ντροπαλή ούτε κάτι που δεν είμαι. Και βασικά γι' αυτό μου αρέσει να γράφω εδώ. Γιατί μπορώ να σας πω πράγματα που δεν ξέρω αν θα καθόμουν ποτέ να τα πω τόσο ανοιχτά ακόμη και σε μια φίλη μου.

Προηγούμενο μέρος: Στο Γαλαξίδι

Η Καθαρά Δευτέρα έφτασε χωρίς να το καταλάβω. Αρχικά είχα σκοπό να φύγω, να πάω στην Αθήνα, να δω τους γονείς μου, να φάω σαρακοστιανά που φτιάχνει η μαμά. Αλλά ο Κυριάκος είχε άλλα σχέδια. Το είχε σιγουρέψει εδώ και βδομάδες.

Έχοντας καιρό να ξεφτιλιστώ, πήγα στις 11:00 το μεσημέρι σε γνωστό μαγαζί στο Βαρδάρη και κατέβηκα στο υπόγειο. Έβγαλα τα ρούχα μου μένοντας σχεδόν γυμνή, φόρεσα τις πλατφόρμες, έβαλα τη μαύρη περούκα, βάφτηκα και έκανα βόλτα κάνοντας τσιγάρο κρατώντας το δερμάτινο μαστίγιο μου.