Προηγούμενο μέρος: Μια πόρτα μακριά

Τις επόμενες δύο ημέρες, η ζωή συνέχισε σχεδόν κανονικά. Σχεδόν. Η Άννα πήγαινε στη σχολή της, επέστρεφε στο 3Β, μιλούσε με το Γιώργο, μαγείρευαν μαζί, έβλεπαν τηλεόραση. Μόνο που τίποτα δεν ήταν πια ακριβώς ίδιο. Ο Γιώργος μιλούσε και εκείνη άκουγε. Ο Νίκος μιλούσε και εκείνη άκουγε διαφορετικά.

Άνοιξη του 1687, κωμόπολη της Πελοποννήσου. Ο Νικόλαος Β. στάθηκε στο κατώφλι του μαγαζιού του και κοίταξε τον δρόμο. Ήταν τριάντα δύο ετών, ψηλός, με φαρδιούς ώμους και σκούρα μαλλιά που τα έδενε πίσω όταν δούλευε. Είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του το εμπόριο μεταξιού και λαδιού και το είχε μεγαλώσει.

Κυριακή απομεσήμερο στο εξοχικό και πριν λίγες ώρες έφυγε από εδώ η Χριστινούλα, που περάσαμε ένα πανέμορφο Σαββατοκύριακο με κολύμπι στην πισίνα, κοριτσίστικη παρέα (μαγείρεμα, συζητήσεις, ποτάκι το Σαββατόβραδο σε γνωστό καφέ – μπαράκι της περιοχής), πολύ σεξ και ερωτικές φαντασιώσεις.

Η ιστορία αυτή διαδραματίζεται στο αυγουστιατικο Παρίσι και αποτελεί περιγραφή της κουνιάδας μου.