Με λένε Ρένα. Ήμουν γυναίκα κανονική, σύζυγος, μάνα. Ένα σπίτι που ξυπνούσε το πρωί και κοιμόταν το βράδυ με τις ίδιες συνήθειες. Μέχρι που ένα τροχαίο μάζεψε τη ζωή μου σαν κουρέλι. Ο άντρας μου σκοτώθηκε, ο γιος μου έμεινε με τα πόδια νεκρά. Κι εγώ έμεινα όρθια μόνο από πείσμα. Ήμουν 36 ετών τότε και ο γιος μου 13.
Με την Ελένη είμαστε φίλοι εδώ και χρόνια αλλά ποτέ μου δεν της εξέφρασα την καύλα μου γι' αυτή. Δεν θα ήθελα ποτέ να νιώθω απλά φίλος της, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να τη βλέπω συχνά.