Προηγούμενο μέρος: Τα βάσανα της Ζένιας (4ο μέρος) - Ο κακός σπιτονοικοκύρης

Η κυρία Κονστάνς ανάδινε τον αέρα της Κυρίας. Αυστηρότητα, λεπτή φαρμακερή ειρωνεία, αυταρχικό ύφος. Δεν αστειευόταν και αυτό μπορούσε κανείς να το αισθανθεί με ένα απλό σήκωμα του φρυδιού της. Ήταν φανερό πως μπορούσε να γίνει πολύ κακιά χωρίς να προσπαθήσει ιδιαίτερα.

Προηγούμενο μέρος: Η πόρτα που δεν έπρεπε να ανοίξω - Αποθήκη

Η εικόνα της αποθήκης δεν έφυγε ποτέ. Από το πρώτο εκείνο απόγευμα μετά το σχόλασμα, από τη στιγμή που πέρασα τη σιδερένια πόρτα και άφησα κάποιον άλλον να βάλει το ρυθμό. Θυμόμουν τη φωνή του Πέτρου, τους όρους, τη σιωπή που με έκανε να χαμηλώσω το βλέμμα χωρίς να μου το ζητήσει. Έφυγα τότε χωρίς να έχει κλείσει ο κύκλος. Και αυτό έμενε μέσα μου σαν εκκρεμότητα.