Δε θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισε να στριφογυρίζει στο μυαλό μου αυτή η ιδέα. Ίσως ένα βράδυ που χαζεύαμε μαζί μπροστά στην τηλεόραση και η Νάντια πέρασε μπροστά μου με εκείνη τη φούστα τη μαύρη, τη στενή, που της αγκαλιάζει τα πόδια. Ίσως να ήταν τότε που είχα καταλάβει πως ό,τι με εξίταρε περισσότερο, δεν ήταν η ίδια η εικόνα της, αλλά η σκέψη ότι κάποιος άλλος θα μπορούσε να τη βλέπει έτσι.

Προηγούμενο μέρος: Διακοπές στην πόλη (5ο μέρος) - Νέες ανακαλύψεις

Γύρισα πίσω στο σπίτι βυθισμένος σε νιρβάνα. Η νέα αποκάλυψη με είχε συγκλονίσει καθώς ποτέ δεν περίμενα ότι θα αντιδράσω με τέτοιο τρόπο στο γεγονός ότι κάποιος με έπαιρνε μάτι την ώρα που πηδιόμουν.

"Μαράκι, το Σαββατοκύριακο θέλω να φιλοξενήσεις στο εξοχικό τα ξαδέλφια σου από τη Γερμανία" με παρακάλεσε ο πατέρας μου. "Εγώ με την μητέρα σου θα φιλοξενήσουμε εδώ τους γονείς τους και θα τους γυρίσουμε στην Αθήνα".

Ο Αλέξης δίδασκε μαθηματικά στο φροντιστήριο εδώ και οκτώ χρόνια. Τριάντα οκτώ χρονών, ψηλός, με κοντά μαλλιά που άρχιζαν να γκριζάρουν στους κροτάφους, πάντα με σκούρα πουκάμισα και φωνή που έκοβε σαν μαχαίρι όταν κάποιος δεν είχε διαβάσει. Οι μαθήτριες τον φοβόντουσαν και ταυτόχρονα τον ήθελαν... το κλασικό σύνδρομο.

Πάνε δυο χρόνια από τότε που τον έφαγα και κατάλαβα ότι είμαι αδερφή αντί για στρέιτ. Μου αρέσει να με γαμάνε είτε άντρες είτε γυναίκες, να με ξεφτιλίζουν λεκτικά και στο κρεβάτι, να μου μιλάνε άσχημα και στο θηλυκό, να τρώω το ξύλο μου στο σεξ και γενικά να νιώθω υπό.