Οι πιο όμορφες αναμνήσεις που σημάδεψαν τη ζωή μου ήταν από τα μαθητικά χρόνια και τον στρατό. Θα εξιστορήσω κάποιες από αυτές, που νομίζω ότι αρκετοί έχουν ζήσει παρόμοια πράγματα.

Προηγούμενο μέρος: Η θητεία είχε και τα καλά της (2ο μέρος)

Νέα μονάδα, νέα αρχή λοιπόν. Από τη μια τελείως ξενερωμένος και λυπημένος, από την άλλη ήταν 10 λεπτά από το σπίτι μου και θα κοιμόμουν σχεδόν κάθε μέρα έξω. Με το πρόγραμμα του στρατού με το Βασίλη χαθήκαμε τελείως. Ανταλλάζαμε κανένα μήνυμα που και που. Εκείνος όπως είναι λογικό επειδή ήταν 19 το πήρε χειρότερα από εμένα.