Προηγούμενο μέρος: Το πενθήμερο των έξι (11ο μέρος)
Στο δρόμο για την ταβέρνα, ενημέρωσα το Γιάννη για την εμφάνιση της Μαρίας. "Είσαι γαμάτος", μου είπε. "Και η Ρένα δαιμόνια. Αν εμφανιζόταν διαφορετικά θα πάθαινα εγκεφαλικό. Και δε συζητάμε για την Δανάη. Αλλά τι κάνουμε τώρα ρε αδερφέ; Που θα βγει όλο αυτό;"
Η ζέστη εκείνο το βράδυ είχε κολλήσει στον αέρα σαν βαρύ σεντόνι. Ο δρόμος μύριζε άσφαλτο, καμένο λάδι και κάτι γλυκό από ένα ζαχαροπλαστείο που μόλις είχε κλείσει. Είχα περπατήσει μέχρι αργά, χωρίς προορισμό, αφήνοντας τα πόδια μου να με πάνε όπου ήθελαν.